Damdamin

Isang batas para sa isang manunulat ang pagkakaroon ng ideya kung paano tatapusin ang kanyang isinulat. Oo nga naman, lahat ng sinimulan na gawa ay dapat may katapusan, ang lahat ng kwento ay dapat mayroong wakas, at ang lahat ng pangungusap ay dapat mayroong tuldok sa dulo. Gusto man natin o hindi, ang wakas ay kasama ng simula, katulad ng pagikot ng mundo sa kanyang axis, habang naghahabulan ang umaga at dilim kasama ang araw, buwan at mga tala. Ang wakas ay hindi kabaligtaran ng simula, ito ay kaakibat nya, hindi magbabago yun, kahit ano pang mangyari. The End.

Pero sinong nagsabi na ang bawat katapusan ay hindi maaaring tuldukan ng bagong simula? Ika nga sa kantang Closing Time by Semisonic, “Every new beginning, comes from some other beginning’s end.” At ano nga ba ang naiiwan kapag natatapos na ang isang kabanata ng libro, pangyayari, ala-ala, at taon? Kung mayroong naiiwan sa atin dahil sa mga bagay na ito, ibisabihin ba na wala talagang katapusan ang isang bagay kapag naumpisahan na? Na kapag naukit na ang bagay na ito sa ala-ala ng tao, hangga’t sya’y nabubuhay, hindi ito magwawakas at tuloy-tuloy lamang sa kanyang pagikot?

Maraming sagot, ngunit mas marami ang tanong, tanda na hindi tayo nakukuntento sa isang katapusan – sa isang wakas. Kagustuhan natin bilang tao na magsimula muli ng bago, parang Phoenix na nabaon sa sarili nitong abo, at muling babangon na puno ng naglalagablab na determinasyon para sa buhay, para lang mauwi muli sa pagiging abo pagkatapos.

Ang kawalan ng ugali na maging kuntento, yan marahil ang isa sa pinakamaganda at pinakadelikadong ugali ng tao. Dahil sa hindi pagiging kuntento nagkakaroon tayo ng mga bagong kagamitan, mga tuklas ng mga dalubhasa, sayantipiko, pati ng mga ordinary tao. Dahil sa mga ito, mas napapadali ang buhay, mas umiikli ang oras upang matapos ang isang gawain, mas nagiging maginhawa ang pamumuhay dahil sa mga makabagong kagamitan na ginagawang mas convenient ang ating pang-araw araw na gawain.

Ngunit lahat ng bagay ay may kabilang perspektibo. Katulad ng piso na mayroon dalawang mukha, ganoon din ang hindi pagiging kuntento. Dahil sa ugaling ito, maraming tao ang naging sakim sa maraming bagay. Sakim sa kayamanan, sa kapangyarihan at sa impluwensya. Ang mga taong ito ay nabulag ng kanilang sariling kawalan ng kuntento sa sarili. Nais nilang kamkamin ang lahat ng naabot ng kanilang madudungis na daliri para sa kanilang sariling interes. Ang mga taong ito ay nagdulot na ng maraming kasamaan sa mundo, kasamaan na nagbunga sa di magagandang ala-ala sa ating kasaysayan. Dahil sa kanilang kasakiman, maraming inosenteng tao ang nadamay.

Ang hindi pagiging kuntento ay isang magandang karakter ng tao. Ngunit kailangang gamitin ito ng may moderesyon, upang maiwasan kainin ng kasakiman, na tiyak magdudulot ng kasawian at habag sa ating mundo.

Leave a comment

Filed under Fiction

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s