Mangahas

Minsan naiisip ko parang papel na dinilaan ng lagablab ang ating nakalipas.
Untiunting nilamon ng pangako ng kahapong lumipas.
Habang naghihintay sa ihip ng pagasa na magdadala palayo sa nakakapasong halik ng nakaraan, dahandahan naman tayong nasusunog sa nagaapoy nating pagnanasa.
Alam ko.
Paglabas sa impyernong ito, hindi na tayo magiging pareho.
Na ang mga kataga na pinagsaluhan ng ating labi at mga tenga ay lulunurin.
At ang mga nakaw na tingin ay sasaluhin ng hangin. Tayo’y hihiluhin ng ikot ng mundo. Tayo’y hahawiin nito hanggang sa mabali ang mga bisig na nagdurugtong sa ating puso.
Walang makakaligtas sa kaulolang ito.
Walang nangangahas.
Kung hindi tayo.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s